Photo-Synthesis

BlogΠρωτοσέλιδα

Στο «κόκκινο» και ο εργασιακός χάρτης:
‘Ότι  σπείρεις… θα θερίσεις!

Πασχαλίδης Πρότυπες Κατασκευές

Μόλις πριν από μερικούς μήνες οι εργαζόμενοι και σήμερα απολυμένοι των λιπασμάτων Καβάλας είχαν λάβει διαβεβαιώσεις για την εξασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων τους.

Δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε κάτι το οποίο πλέον δεν αφορά μόνο τους συγκεκριμένους εργαζομένους αλλά την τακτική που θα δούμε από δω και πέρα σε πολλές λεγόμενες «μεγάλες» επιχειρήσεις, που έχει να κάνει με μια παγκόσμια φιλοσοφία που τείνει να γίνει κανόνας. Ανεξάρτητα με το ποιος βρίσκεται σήμερα στο τιμόνι της χώρας.

Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι κατηγορήθηκαν από πολλούς ότι αντιδρούν γιατί χάνουν τους «παχυλούς» μισθούς (αν και ήδη είχαν κοπεί)  αλλά κανείς δεν κατάλαβε ότι πλέον «ανοίγει» μια πόρτα που μετατρέπει  τους εργαζόμενους  σε «φτηνά εργατικά χέρια».

Ήδη οι μηνιαίες αποδοχές σε μια χημική βιομηχανία, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, ξεκινά από 700 ευρώ!

Πριν από μερικές ημέρες ξεκίνησαν παρόμοιες διαδικασίες στα πετρέλαια Καβάλας, με διαμαρτυρίες που αφορούν τη μείωση προσωπικού και την ανάγκη βελτίωσης των συνθηκών εργασίας.

Φυσικά τα στόματα παραμένουν κλειστά διότι πρόκειται για μεγάλες επενδύσεις, που προωθούν την ανάπτυξη της περιοχής, όπως λένε ορισμένοι στους διαδρόμους και στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις.

Από το ένα άκρο… στο άλλο! Από την δημόσια ομηρία και την πρόσληψη κομματικής πελατείας, φτάσαμε στην εκμετάλλευση ανθρώπων που αναγκάζονται να εργαστούν με κίνδυνο της υγείας  τους  και με μισθούς  που μας γυρνάνε σε άλλες εποχές.

Οι απολυμένοι των λιπασμάτων Καβάλας άφησαν όλη την οργή τους να ξεσπάσει στον υπουργό Χατζηδάκη, όταν τον συνάντησαν πριν από μερικές ημέρες την ώρα που έπινε τον καφέ του στη Θεσσαλονίκη.

Δεν θα συμφωνήσω ποτέ με τον τρόπο που αντέδρασαν και τις ύβρεις που ακούστηκαν. Ωστόσο θα «σκύψω το κεφάλι» στην αγανάκτηση τους μετά από πολλές υποσχέσεις που έλαβαν αυτά τα χρόνια.

Θα σταθώ στην ουσία μιας κατάστασης που θέλει τον «επενδυτή» να έχει το «πάνω χέρι» και να μπορεί να περνά μέσα από «νομικούς τοίχους» που ένας απλός πολίτης δεν μπορεί να περάσει.

Πολλοί κλάδοι εργαζομένων αναγκάστηκαν τα προηγούμενα χρόνια να υπογράψουν συμβάσεις για να συνεχίσουν την εργασία τους. Οι μισθοί τους μειώθηκαν  και φυσικά απεμπόλησαν τα δικαιώματα που είχαν τα προηγούμενα χρόνια, χάνοντας χρήματα για τα οποία εργάστηκαν. Η πίεση των οικογενειακών υποχρεώσεων άρχισε να λειτουργεί ως μέγγενη.

Είναι φανερό ότι από τη μία άκρη, φτάνουμε στην άλλη άκρη. Ένα κράτος που προσκυνά επενδυτές και παίζει με τις αντοχές των ανθρώπων που έτσι κι αλλιώς, για πολλούς λόγους, έχουν μικρύνει.

Ένα οργανωμένο κράτος οφείλει να βοηθά τους λεγόμενους  επενδυτές (δυστυχώς ούτε αυτό γίνεται λόγω της τεράστιας γραφειοκρατίας) αλλά ταυτόχρονα  οφείλει να διασφαλίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων που αποκτήθηκαν με κόπο.

 

 

Μιχάλης Κουμρίδης

 

Ετικέτες


Σχετικά Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Accept privacy policy

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Close